Make Unique Life Style

ชื่อไทย แม่มดน้อยกิกิ
ชื่ออังกฤษ Kiki's Delivery Service
ชื่อญี่ปุ่น 魔女の宅急便 / Majo no Takkyubin
กำกับโดย ฮายาโอะ มิยาซากิ
ปีที่ฉาย ค.ศ. 1989
ความยาว 102 นาที

ช่วงนี้มีการ์ตูนเก่าของค่ายกิ๊บลี่ซื้อลิขสิทธิ์เข้ามา ผมจึงมีโอกาสได้ไปซื้อมาเก็บไว้เพราะว่าชอบหนังการ์ตูนของเขามานานแ้ล้ว แต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูมากนัก หลังจากซื้อมาดูแล้วก็ทำให้นึกถึงความหลังเก่าๆ บรรยากาศเก่าๆ ที่ดูอบอุ่นแบบสมัยนั้นได้ดี เรื่องแรกที่ดูแล้วเกิดอยากจะเอามาเล่าต่อก็คือเรื่อง แม่มดน้อยกิกิ เรื่องนี้สมัยก่อนจำได้ว่าเคยดูครั้งหนึ่งแต่ลืมไปมากจนแทบจำไม่ได้แล้ว และมีเป็นหนังสือด้วย

เนื้อเรื่องอันแสนเรียบง่ายมีอยู่ว่าเมื่อแม่มดมีอายุครบ 13 ปีตามธรรมเนียมแล้วจะต้องออกไปฝึกฝนตามลำพังในเมืองที่ไม่มีแม่มดคนอื่นอยู่เป็นเวลา 1 ปี เพื่อให้ได้เป็นแม่มดเต็มตัว กิกิจึงออกเดินทางไปพร้อมกับแมวสีดำคู่หูจิจี๊ ระหว่างทางกิกิต้องเจอกับอุปสรรคมากมาย จนเมื่อมาถึงเมืองใหญ่โคริโก้ กิกิได้ทำงานเป็นคนส่งของด้วยความสามารถแม่มดหนึ่งเดียวของเธอ ซึ่งก็คือการขี่ไม้กวาด และค้นหาตัวเองไปพร้อมกับการได้พบเพื่อนใหม่เพื่อเป็นแม่มดเต็มตัวให้ได้อย่างที่ตั้งใจ

จากการเดินเรื่องอันแสนง่ายแบบตรงไปตรงมาไม่มีหักมุม ไม่มีอะไรให้ตกใจหวือหวาแบบการ์ตูนสมัยนี้ เป็นบรรยากาศแบบการ์ตูนสมัยก่อนที่ใส่ข้อคิดหรือคติสอนใจให้ดูแล้วได้กลับไปคิดต่อได้อีกมากมาย โดยเรื่องนี้จะเป็นการบอกเล่าถึงการค้นหาตัวเองในการที่จะก้าวข้ามจากวัยเด็กไปสู่การเติบโตเพื่อเป็นผู้ใหญ่ ในตอนต้นกิกิอยากออกไปสู่โลกกว้างในเมืองถึงแม้แม่ของเธอจะบอกว่าเธอยังไม่พร้อมแม้แต่เรื่องขี่ไม้กวาดก็ยังไม่เอาไหนเลย ฉากนี้ผมประทับใจมากเพราะมันเป็นภาพของครอบครัวที่อบอุ่นที่พ่อแม่ห่วงใยลูกสาว เมื่อเธอต้องออกไปเจอกับโลกกว้าง แม่ของกิกินำไม้กวาดมาให้เธอใช้ในการเดินทางเป็นตัวแทนของความห่วงใยจากพ่อแม่ที่คอยห่วงใยเธอถึงแม้เธอต้องออกไปอยู่ไกลแค่ไหนก็ตาม เมื่อกิกิเริ่มออกบินก็ยังไม่เอาไหนอย่างที่แม่ว่า บินไปชนต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าต้นไม้แถวบ้านนั้นมีกระดิ่งผูกติดไว้เพื่อบอกให้รู้ว่า กิกิบินอยู่ตรงไหนแล้ว อย่างไม่ต้องสงสัยว่านั้นก็คือความเอาใจใส่จากพ่อแม่ของเธออีกเช่นกัน เมื่อไกลออกไปสิ่นเสียงกระดิ่งก็ถึงเวลาที่เธอต้องออกไปเจอโลกกว้างคนเดียวแล้ว

พอมาตรงนี้ก็จะเป็นการบอกถึงการเริ่มต้นเรื่องการเดินทางของกิกิกับจิจี๊แมวของเธอ กิกิต้องเจอกับพายุหนักระหว่างทาง จนต้องบินมาหลบในขบวนรถไฟที่ก็ไ่ม่อาจรู้ได้ว่ามันจะวิ่งไปที่ไหน เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นยามเ้ช้ากิกิก็ได้มาถึงเมืองใหญ่ที่ยังไม่มีแม่มดคนใดอยู่ กิกิได้เจอกับเจ้าของร้านขนมปังที่นั่นและเริ่มมีความคิดว่าเธอจะทำงานเป็นคนส่งของจากความสามารถแม่มดของเธอ กิกิเจอกับทอมโบ เด็กชายผู้ที่ใฝ่ฝันในเรื่องการบินและสนใจในเรื่องการขี่ไม้กวาดของเธอ แต่กิกิไม่ได้อยากคุยกับเขานัก และเรื่องราวการค้นหาตัวเองของกิกิก็เริ่มขึ้น ณ จุดนี้เอง

เมื่อผมดูเรื่องนี้จบความรู้สึกแรกที่ได้ก็คือ มันช่างเรียบง่ายเหลือเกิน แต่มันก็มีอะไรอัดแน่นอยู่ในความง่ายมากมาย กิกิในความคิดผมก็เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่ก็อยากแต่งตัวสวยๆ อยากไปเที่ยว อยากมีเพื่อน ได้ออกไปเปิดโลกกว้าง อยากทำนั่นทำนี่แบบเด็กสาวทั่วไปนั่นทำให้ตัวละครมีมิติมาก มากกว่าเป็นตัวเดินเรื่องธรรมดาที่โผล่มาเล่าเรื่องให้ผ่านไป แต่กิกิในเรื่องแสดงถึงอารมณ์การแสดงออกได้อย่างลึกมากเรียกได้ว่าแค่เห็นหน้าเธอก็รู้สึกถึงสิ่งที่เธอคิดอยู่ภายในแล้ว ทำให้เธอสามารถแบกรับเรื่องทั้งเรื่องจนจบได้สบายๆ เลย ในตอนกลางถึงท้ายเรื่องเมื่อเธอต้องไปส่งของแล้วทำให้ต้องพลาดการไปงานเลี้ยงกับเพื่อนนั้น มันทำให้ผมเห็นเลยว่าเธอก็มีความคิดไม่ต่างจากเด็กคนหนึ่งที่ก็อยากไปทำอะไรตามใจซักครั้ง จนเก็บไปคิดทำให้เธอไม่สามารถขี่ไม้กวาดและพลังแม่มดก็หายไป แถมยังทำไม้กวาดที่แม่ให้มาหักเสียอีกด้วยแล้ว ถึงเธอจะไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำในตอนนั้น แต่ถ้าผมถามเธอได้ก็คงจะถามแบบตัวละครอื่นในเรื่องว่า "การบินของเธอนั้นมีไว้เพื่ออะไร?" แต่แล้วก็ไม่ต้องรอนาน กิกิเธอก็คิดหาคำตอบนั้นออกได้เอง เมื่อลูกค้าที่เธอเคยช่วยเหลือไว้เรียกเธอไปเซอร์ไพส์ด้วยเค้กวันเกิด ที่ถึงแม้จะไม่รู้ว่ากิกิเกิดวันอะไรก็ตาม ใช่แล้วเธอได้คำตอบกับคำถามที่ตั้งไว้ และเมื่อเพื่อนของเธอทอมโบตกอยู่ในอันตราย และมีแต่เธอเท่านั้นที่อาจจะช่วยเขาได้เธอก็สามารถกลับมาบินได้อีกครั้งพร้อมกับรีบไปช่วยเขา ถึงมันอาจจะดูทุลักทุเลไปบ้าง แต่สุดท้ายทุกอย่างก็จบลงด้วยดี

กิกิ : "แม่คะ หนูไม่ชอบเสื้อตัวนี้เลยมันดูเก่าแล้ว สีก็ไม่สวยด้วย"
แม่ : "มันไม่สำคัญหรอกจ๊ะ มันอยู่ที่ภายในของลูกต่างหาก"